Esther
49 jaar, beleidsmedewerker.

Klachten: long-covid (of niet?), ernstige vermoeidheid, slapeloosheid, benauwdheid, tintelingen, hoofdpijn, tinnitus. Eerder: hooikoorts, rugpijn (scoliose), pijn in schouders, knieën en heupen, griepgevoel, CVS en migraine.

In maart 2020 werd ik ziek. Ik was ontzettend moe en kon niks anders doen dan liggen. Ik ging ermee naar de huisarts want ik voelde dat het geen normale vermoeidheid was. Er werd bloed geprikt, maar er werd niks gevonden.

Het ging weer over, maar na twee weken was ik weer ontzettend vermoeid. Nu had ik ook hoofdpijn, keelpijn en was mijn smaak weg. Daarom dacht ik aan Corona. Helaas kon je je toen nog niet laten testen.

Na 10 dagen was ik weer beter, maar drie weken later werd ik weer ziek. Nu kreeg ik het ook benauwd en had tintelende vingers. Als je niet in het ziekenhuis lag werd er nog steeds niet getest op Corona, maar ik kon nog geen vijf meter lopen zonder naar adem te happen.

Zo ging de rest van 2020 verder. Ik werd steeds een aantal weken ziek en daarna weer beter. In juli had ik opnieuw veel klachten en werd ik eindelijk getest op Corona. De uitslag was negatief. Ook de antistoffentest was negatief. Ik begreep er niks van want ik had toch al die Corona gerelateerde klachten? De huisarts zei dat het heel goed mogelijk was dat ik toch Covid had gehad, want bij sommige mensen waren de antistoffen al na een paar maanden uit het lichaam verdwenen. Maar het was niet zeker, dit voelde voor mij erg onzeker.

In december 2020 werd ik voor de zoveelste keer ziek en zag ik het niet meer zitten. Ik had echt hulp nodig en belde met C-support, een steunpunt voor mensen met langdurige Corona klachten. Daar vond ik eindelijk een luisterend oor en erkenning. Dat was heel belangrijk voor me. Er werd ook gezegd dat ik hulp nodig had voor duurzaam herstel, dat ik het niet alleen zou kunnen.

Ik werd voor de zoveelste keer ziek en zag het niet meer zitten.

In januari 2021 begon de behandeling van ‘long-covid’ met ergo- en fysiotherapie. De ergo leerde me om bij activiteiten heel goed op symptomen te letten. Ik ging dit nauwgezet doen. Op advies van de ergo stopte ik ook helemaal met werken; de symptomen moesten eerst gestabiliseerd worden. Mijn klachten verminderden echter niet en ik was tot steeds minder in staat.

Bij de fysio leerde ik dat ik verkeerd ademde, ik was chronisch aan het hyperventileren. Ik leerde dat mijn vlucht/vechtsysteem maar aan bleef staan waardoor ik niet kon ontspannen. Ik kreeg hiervoor ademhalingsoefeningen.

Dit was fijn en ik voelde mij er ook rustiger door, maar steeds als ik ‘teveel’ deed, kreeg ik een flinke terugslag waarbij ik weer een paar weken in bed lag. Ik werd hier heel bang van. Mijn wereldje werd erg klein. Ik deed niets meer in het huishouden of met de kinderen. Ik kwam alleen nog buitenshuis om naar de huisarts, de fysio of naar de longarts te gaan (die overigens geen afwijkingen kon vinden) en ook daar naartoe gaan koste me eigenlijk teveel energie.

De fysio stopte met de behandeling omdat mijn symptomen te zwaar bleven om iets op te kunnen bouwen. Dit vond ik heel lastig. Ik probeerde Chinese kruiden en massages, maar die hielpen niet of verergerde zelfs mijn klachten. Ik keek op Marktplaats voor een rolstoel omdat ik niet meer kon wandelen… Ik dacht inmiddels dat ik het Chronisch Vermoeidheidssyndroom (CVS) had. Eerder in mijn leven had ik namelijk een periode van 10 jaar gehad waarin ik één keer in de twee maanden een week enorm vermoeid en grieperig was nadat ik teveel gedaan had. De huisarts zei dat dit goed mogelijk was.

Ik werd heel bang. Mijn wereldje werd erg klein.

Ik had contact met een andere long-covid patiënt met wie ik ervaringen uitwisselde. Dat gaf veel steun. Zij stuurde me begin juni 2021 een podcast die mijn leven totaal veranderde. Het was een gesprek tussen psychotherapeute Nicole Sachs en ene Lieke uit Amsterdam, die na 11 maanden long-covid helemaal was hersteld door aandacht te besteden aan haar emoties (woede, angst, schaamte etc.) in plaats van aan haar symptomen.

Ik realiseerde me dat er met mijn lichaam niets grandioos mis was (net als bij Lieke uit de podcast) en had er voor het eerst vertrouwen in dat ik misschien ook wel zou kunnen herstellen. Nog dezelfde dag verminderden mijn symptomen met 80%. De angst om nooit meer beter te worden had ervoor gezorgd dat ik niet beter werd!

De volgende dag verdiepte ik mij verder in de aangereikte methode en begon met schrijven over mijn gevoelens. Mijn nek ging helemaal vast zitten en ik kreeg flinke pijn in mijn rug, maar ik zette door. De pijn was na twee dagen weg.

Ik besteedde aandacht aan de angst die voor de eerste Corona-achtige klachten had gezorgd. Namelijk de gedachte dat ik het thuisonderwijs van mijn kinderen niet gecombineerd zou krijgen met mijn eigen werk. Ik zou dat niet perfect kunnen doen. En perfectionisme was één van mijn overlevingsstrategieën na traumatische ervaringen uit mijn jeugd waaronder een jong overleden vader en seksueel en geestelijk misbruik.

Ik las de boeken van Dr. Sarno en Nicole Sachs en herkende mezelf er helemaal in. Na twee weken was ik voor 95% van mijn klachten af, alleen de tinnitus is nu nog aanwezig. Ik heb er alle vertrouwen in dat ook deze uiteindelijk zal verdwijnen.

De angst om nooit meer beter te worden had ervoor gezorgd dat ik niet beter werd!

Het verschil tussen hoe ik er een paar maanden geleden bijzat en nu is onbeschrijfelijk groot. Ik ben weer aan het werk en doe bijna alles weer. Ik ben er achter gekomen dat ook mijn eerdere onverklaarde lichamelijke klachten, zoals: hooikoorts, rugpijn (scoliose), pijn in schouders, knieën, heupen, griepgevoel, CVS en migraine, te maken hadden met stress en onverwerkte emoties. Ik ben ontzettend blij dat ik nu begrijp hoe lichaam en geest op elkaar inwerken. Ik snap nu ook hoe ik met stress, negatieve gedachten en emoties om kan gaan.

Hopelijk kan mijn verhaal anderen vertrouwen geven dat het helemaal goed kan komen met onbegrepen lichamelijke klachten!

 

Back To Top