Eveline
58 jaar, holistisch therapeut
Klachten: chronische vermoeidheid, migraine, eetstoornis, spijsverteringsklachten en allergieën
In de zesde klas van de basisschool noemde de leraar mij ‘oliedom’ en ‘een hopeloos geval’. 
Mijn reactie was de handdoek in de ring gooien. Waarom zou ik tegen het oordeel van een leraar ingaan? Ik wilde de pijn en het verdriet van het oordeel niet voelen. Dus vluchtte ik in mijn droomwereld. Ik las veel meisjesboeken, ging graag naar de manege en droomde ervan dierenarts te worden. Desondanks rondde ik de HAVO en het VWO met goede cijfers af. In die tijd ontwikkelde ik een eetstoornis.
Mijn vervolgstudie viel tegen, maar van mijn vader mocht ik niet van studie wisselen. Daarom stortte ik mij op commissies, baantjes en allerlei activiteiten. Vluchten door bezig te blijven: zo hoefde ik niet te voelen wat het eigenlijk met me deed. Sinds mijn studententijd had ik last van woedeaanvallen. Met hardlopen kon ik die energie fysiek kwijt en daarmee verdween de woede even naar de achtergrond, evenals de eetstoornis.
Hard werken vond ik niet erg. Mijn leven plande ik het liefst zo vol mogelijk, zolang er maar geen rustmomenten waren. Af en toe had ik een allergische reactie, migraine of was ik overwerkt, maar ik drukte alles naar de achtergrond: de pijn en het verdriet van eenzaamheid, afwijzing, niet goed genoeg zijn naar het oordeel van de ander. Totdat ik er op een gegeven moment niet meer omheen kon.
Oververmoeid en zoekend naar een oplossing
In 2004 overleed mijn moeder. Alles leek mij voor de wind te gaan, maar ik voelde mij ongelukkig en alleen. Mijn klachten hield ik verborgen voor mijn omgeving, wat mij veel energie kostte. Ik was ontzéttend moe, het voelde alsof ik iets miste, maar wat?
Naast chronische vermoeidheid namen de migraines, allergieën en spijsverteringsklachten toe en werden heftiger. De reguliere zorg had hier geen oplossing voor: ik moest er maar mee leren leven. Misschien was ik gewoon een beetje overwerkt?
Via allerlei trainingen, boeken en persoonlijke begeleiding kwam ik meer te weten over energie: zowel in jezelf als in alles om je heen. Ik leerde dat emoties, gedachten en overtuigingen allemaal invloed hebben op hoe je je voelt. Wat veel spanning in mijn lichaam gaf, waren de negatieve overtuigingen en gedachten: dat ik dom ben, dat ik extra hard moet werken om dat te verbergen, dat ik nooit geaccepteerd zal worden en dat ik nergens veilig ben. Met sporten loste ik dat fysiek op, maar niet structureel. Met lichaamsgericht werk, maakte ik weer contact met mijn lichaam en kon ik voelen waar emoties als boosheid, verdriet en angst zich hadden genesteld. Door met mijn aandacht hierbij te blijven, en andere gedachten en overtuigingen te kiezen, kon ik de spanning in mijzelf verlichten.
Het keerpunt: aandacht voor onverwerkte ervaringen
Tijdens de opleiding tot holistisch therapeut viel voor mij alles op zijn plaats. Door samen te werken met mijn lichaam en geest, ontdekte ik wat ik tot dan toe had gemist. Langzaam voelde ik mij beter en vitaler. Mijn gezondheidsklachten verdwenen door oorzaken op te lossen.
Met de nieuwe methodieken kon ik onverwerkte ervaringen, veel oud zeer van zowel mijzelf als van anderen, alsnog verwerken. Met mijn moeder had ik een haat-liefde verhouding: dit kreeg nu een plek. Ik ben hoog sensitief (HSP), dus voor mij was het nog belangrijker om slim met mijn energie om te gaan. Door het lichaamsgerichte werk kwam ik steeds meer in een flow. Mijn lichaam hoefde niet langer te ‘schreeuwen’ om mijn aandacht: voelen bleek uiteindelijk toch niet zo eng, en er kwam steeds meer rust.
Fases in het herstelproces
Toen de menopauze aanbrak, kreeg ik allerlei nieuwe symptomen en belandde in een chaotische periode. Geïnspireerd door mijn opleiding holistische therapie, ontwikkelde ik methoden om deze klachten aan te pakken. Nadat ik deze met succes bij mezelf en binnen een kleine kring had toegepast, besloot ik hier mijn beroep van te maken.
Controle willen hebben was lange tijd mijn manier om een gevoel van veiligheid te creëren en pas het afgelopen jaar viel het kwartje écht. Door mijn aandacht opnieuw te richten op mijn lichaam, te ervaren wat er is en waarom, werd ik me bewust van dit oude patroon van controle: negatieve gedachten, overtuigingen en emoties mochten er eigenlijk nog steeds niet zijn. Ik bleek in oude patronen te zijn vervallen.
Nu ben ik veel minder bang om die controle los te laten, emoties te voelen en alles van mezelf aan te kijken, ook de kanten die ik liever niet zie. Ook heb ik geleerd dat veiligheid niet iets is wat je in je omgeving vindt. Ik ben zelf degene die ervoor kan zorgen dat ik me veilig voel en mijn zenuwstelsel daarin meeneem. Ik merk dat er een wezenlijke omschakeling heeft plaatsgevonden.
Mijn boodschap aan de gezondheidszorg:
Een mens is zoveel meer dan een verzameling symptomen die bestreden moeten worden met medicijnen. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal en ieder lichaam reageert anders op dat verhaal. Door vanuit verschillende vakgebieden steeds verder in te zoomen op afzonderlijke aspecten van het lichaam, los je in wezen niets op. Kijk naar het geheel. Kijk naar de mens die tegenover je zit. Waar gaat het nu eigenlijk over?
