Jikke
64 jaar, lichaamsgericht therapeut

Klachten: Longcovid

In juni 2022 werd ik ziek door een besmetting met het covidvirus. Na een week ging ik weer aan het werk, ook al voelde ik me nog niet de oude. Er volgde een periode van op en neer gaand herstel. In oktober ging het bergafwaarts en pas toen begon ik aan longcovid te denken. Ook al kon ik niet veel, niet werken, geen sociale activiteiten en was ik heel beperkt qua fysieke conditie, nog steeds pakte ik het herstel met opgestroopte mouwen aan. Vanaf het begin heb ik veel hulp gezocht. fysiotherapie, lichaamsgerichte traumatherapie, mesologie, craniosacraal en ergotherapie. Maar het herstel verliep heel traag en ik begon in het voorjaar van 2023 langzaamaan de moed te verliezen. Ik kreeg het gevoel dat ik niets meer kon doen om mijn herstel te bevorderen. De zomer van 2023 was een dieptepunt. Behalve mijn man zag ik alleen mijn zoons, zonder hun vriendin, want dat zou te veel zijn geweest. Ik was somber en er waren momenten dat ik liever niet meer wilde leven, als dit ‘mijn leven’ was.

Vertrouwen herstellen

Het keerpunt kwam vanaf januari 2024. Ik kwam in aanraking met de mindbody/longcovidfacebookgroep en ik zag dat mensen o.m. herstelden door ongeveer die dingen te doen die ik al jaren deed: qigong, meditatie en stilstaan bij en toestaan van gevoelens. Ik zag dat herstel mogelijk was. Ik realiseerde me dat er niets onomkeerbaar beschadigd was in mij maar dat ik onbedoeld, onbewust en buiten mijn schuld om mijn klachten in stand hield. Later zal blijken dat vertrouwen én het durven uiten van primaire behoeften de ‘missing link’ was. Ik besefte ook dat ik verder alles in huis had om te kunnen herstellen. Dat was de eerste stap naar herstel.
Ik begon weer uitdagingen op te pakken. Dat ging met kleine stapjes op momenten dat ik er zin in had en me veerkrachtig genoeg voelde om ook tegenvallers te kunnen opvangen. Ik had al snel een paar positieve ervaringen die me bewezen dat herstel mogelijk is. Bijvoorbeeld toen ik voor het eerst een stukje kon fietsen zonder dat er een terugslag kwam, concludeerde ik: Hee, het kan, het is mogelijk, jippie!! Ik draaide het dus om. Waar ik voorheen tegenslagen zag als een bewijs dat ik iets niet meer kon, ging ik nu zien dat elk succesje een bewijs was van dat ik het wel kon.

Onverwerkte emoties onder de tranen

Wat mijn herstel onbewust ook blokkeerde, waren emoties uit mijn kindertijd die ik me niet bewust was. Na een burnout ben ik veel bezig geweest met mijn gevoelens en daardoor had ik altijd het idee dat ik er goed in was ze te verwelkomen. Gedurende die hele longcovidperiode voelde ik mij vaak verdrietig, gefrustreerd, soms woedend dat dit mij overkwam en dat deelde ik ook. Ik heb ontelbaar keer uitbundig uitgehuild in de armen van mijn man. Ik herinner me dat mijn jongste broer en mijn jongste zus twee jaar geleden onafhankelijk van elkaar tegen mij zeiden: ‘je kan zo makkelijk huilen; ik zou willen dat ik dat kon’. Maar ik ontdekte dat dat huilen een manier was van ‘uit verbinding gaan’ met mijn echte gevoel. Het was een manier van spanning afvoeren, van omgaan met ‘shut down’ ofwel ‘dissociatie’. Het zag eruit alsof ik mijn emoties de ruimte gaf, maar het voelt achteraf gezien als een dekmantel voor de echte gevoelens.
Toen ik dat doorkreeg ging ik voelen wat er echt aan dat verdriet, die frustratie en die woede ten grondslag lag, nl. een gevoel ‘het allemaal alleen te moeten doen’ en ‘dat er geen ruimte is voor mijn behoeften’. Ik ben geboren als jongste van zeven kinderen waarvan er één overleed toen ik twee jaar was. Ons gezinsleven is jarenlang bepaald geweest door ziekte, zorgen en rouw. Niet een plek/tijd waarin veel ruimte is voor mijn individuele gevoelens en behoeften. Met als gevolg dat ik getriggerd word in situaties waarin ik vanwege hele primaire behoeften ‘de groep’ moet vragen te wachten, stoppen, rekening met me te houden. Als dat gebeurde dan reageerde ik op dezelfde manier als toen, door te huilen als een baby. Die gevoelens zaten nog diep in mij, zonder dat ik het wist.
Toen ik bijvoorbeeld deze zomer weer begon met roeien vond ik dat heel spannend omdat je met meerdere mensen in de boot zit en je niet zomaar kan afhaken als het niet goed gaat. Ik merkte dat ik het in het begin enorm moeilijk vond om te zeggen dat ik niet nog een stukje verder wilde of even flink doorroeien. Toch deed ik dat en de reacties waren positief.

Ik moet het zelfbeeld loslaten dat ik een sterke, sportieve en energieke vrouw ben die altijd in is voor uitdagingen. Toegeven dat het niet lukt én anderen vragen rekening met me te houden zal een leerpunt blijven. In november 2024 begon ik weer wat te werken en afgelopen zomer ben ik weer voor het eerst in de bergen op vakantie geweest. Ik sport weer en neem weer met mate deel aan mijn sociale netwerk.

Mijn boodschap aan de gezondheidszorg:

Ga meer werken vanuit een holistisch perspectief. Leer studenten in medische opleidingen al vanaf de eerste colleges en lessen te denken vanuit het perspectief dat lichaam en brein één systeem is.