Karlijn
31 jaar, Stressortherapeut/ fysiotherapeut n.p.
Klachten: hersenschudding, hoofdpijn, duizeligheid, visuele klachten, overgevoeligheid voor licht en geluid, postcommotioneel syndroom (PCS), vermoeidheid (CVS)
Als ik terugkijk, begon het allemaal ergens
rond mijn 17e. Ik voelde me moe, op een manier die niet paste bij iemand van mijn leeftijd. Mijn spieren deden pijn, mijn gewrichten protesteerden, ik kon me slecht concentreren, was vergeetachtig en had woordvindproblemen. Eerst werd een B12-tekort vastgesteld, maar toen ik niet echt opknapte, volgde uiteindelijk de diagnose CVS. Ik volgde twee trajecten bij een medisch psycholoog; dat zorgde voor tijdelijke verbetering, maar de klachten kwamen steeds weer terug.
En toen kwam maart 2021. Ik kreeg een fietsongeluk en kwam hard ten val. Er was op de scans geen schade te zien. Dus in eerste instantie dacht ik: dit heeft gewoon even tijd nodig.
Maar toen de klachten na de hersenschudding bleven aanhouden, kreeg ik de diagnose PCS. Ik had constant hoofdpijn, visuele klachten, duizeligheid, extreme vermoeidheid en een enorme overprikkeling voor licht en geluid. Het eerste jaar was het dieptepunt. Ik lag dagenlang in een donkere kamer, kon nauwelijks prikkels verdragen, had vrijwel geen sociaal leven en kon niet werken, sporten of een bijdrage leveren in huis. Ik kon niet meer. Mijn dagen bestonden uit wachten tot het weer avond werd. Mijn wereld was klein, heel klein.
Ik probeerde alles wat op mijn pad kwam: ergotherapie, psychotherapie, fysiotherapie, osteopathie, orthomoleculaire therapie, neuro-optometrie, psychosociale therapie.
Ik ging met kleine stapjes vooruit en daar was ik heel erg dankbaar voor. Maar niemand kon me vertellen wat er echt aan de hand was, hoe lang het zou duren en of ik überhaupt nog volledig zou herstellen. Écht herstel bleef vooralsnog uit, dus bleef ik zoeken naar meer.
Net voor de zomervakantie van ’22 kwam ik het boek Weg van de pijn van Saskia de Bruin tegen. Ik twijfelde of ik überhaupt wel op vakantie moest gaan; zelfs de autorit ernaartoe voelde al als te veel gevraagd. Maar dat boek en het eerste hoofdstuk wat ik inmiddels had gelezen: die woorden bleven hangen en gaven me hoop. “Je lichaam is niet stuk”.
Ik begon te beseffen hoe groot mijn angst voor klachten eigenlijk was. Zelfs vijf minuten langer wandelen dan normaal zorgde voor paniek. Wat als het weer misging? Wat als ik weer een toename van klachten zou krijgen? Uiteindelijk besloot ik toch om mee op vakantie te gaan. En slechts drie weken nadat ik las dat mijn lichaam niet stuk is, liep ik in plaats van 40 minuten drie volle dagen in de bergen. De bevestiging dat de weg die ik was ingeslagen, ook écht de juiste was. Er waren tijdens die vakantie geen verplichtingen of verwachtingen. Geen afspraken waarvoor ik uitgerust ‘moest’ zijn. Ik kon doen wat voor mij goed voelde, waar ik behoefte aan had. En ook dat maakte het verschil.
Eenmaal thuis kwamen de klachten wel weer terug. Het herstelproces kostte tijd, maar het zaadje was geplant. Deze drie weken in Noorwegen gaven mij het vertrouwen dat herstel mogelijk was. Ik had voor even weer gevoeld hoe het is om zonder klachten te leven. En dat was alles wat ik op dat moment nodig had om weer met vertrouwen naar de toekomst te kijken.
Toen ik me verder begon te verdiepen in de mind-bodyconnectie, begon mijn herstel pas echt. Beetje bij beetje begonnen mijn klachten weer af te nemen. Ik leerde hoe pijn in het brein ontstaat en welke rol emoties en patronen daarin spelen. Het was pijnlijk en confronterend om te zien hoe ik al jaren vanuit overleving leefde, zonder dat ik het doorhad.
Ik ontdekte patronen zoals: altijd alles perfect willen doen, pleasen en altijd maar mijn best doen. Het waren patronen die me ooit hielpen om me veilig te voelen, maar die nu zorgden voor constante spanning. Ik bleek al die jaren door deze patronen al uit balans te zijn geweest, ook tijdens de CVS-periode. De hersenschudding was niet de oorzaak, maar de laatste druppel. Mijn lichaam trapte op de rem en riep: “Zo kan het niet langer.”
Vanuit deze persoonlijke reis ontstond mijn missie: anderen begeleiden naar blijvend herstel. Ik volgde daarom de opleiding stressortherapie en later bezocht ik zelf ook nog een stressortherapeut. Daar vielen de laatste puzzelstukjes op zijn plek. Ik zag in hoe ik onbewust veel emoties wegdrukte: angst, verdriet, onzekerheid. De angst om niet goed genoeg te zijn en de angst om me alleen te voelen.
Mijn brein probeerde me te beschermen tegen de pijn ervan. Maar die bescherming werd mijn beperking. Door te leren voelen, echt te voelen, ontdekte ik dat die emoties helemaal niet zo gevaarlijk waren als ik altijd dacht. Het was geen quick fix, het was soms keihard werken. Maar het was het meer dan waard.
Uiteindelijk zijn mijn klachten verdwenen. En nu durf ik met volle overtuiging te zeggen: ik ben hersteld. Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en mentaal. Ik voel me zelfverzekerder, sterker en veel meer verbonden met wie ik werkelijk ben. Ik kan alles weer doen waar ik blij en gelukkig van word, zonder na te denken. Mijn baan als fysiotherapeut raakte ik kwijt, maar inmiddels heb ik mijn eigen praktijk opgericht.
Ik sport weer, ik zie vrienden en familie, ik geniet van het leven dat ik weer terug heb gekregen. Het voelt als de ultieme vrijheid, de vrijheid waar ik zo lang naar verlangde. Soms spelen mijn klachten nog even op, maar ik weet nu dat er een emotie of een beschermingsmechanisme achter zit dat even actief is. Ik raak er niet meer door in paniek. Ik voel wat mijn lichaam nodig heeft en kan mezelf weer in balans brengen. Volledig klachtenvrij willen zijn is denk ik ook niet realistisch, maar zolang de basis stabiel en rustig is, kan ik volop genieten van mijn leven.
Mijn boodschap aan de gezondheidszorg:
Ik ben dankbaar voor de professionals die hun best hebben gedaan. Maar mijn droom is dat de gezondheidszorg het mind-bodyperspectief omarmt. Niet als vervanging, maar als aanvulling. Zodat mensen zoals ik eerder gehoord en gezien worden. Zodat we niet alleen de symptomen behandelen, maar vooral het verhaal erachter.
Dat er meer vertrouwen mag komen in het herstelvermogen van het lichaam. Niet vanuit het idee dat het ‘tussen je oren zit’, maar vanuit de erkenning dat (pijn)klachten echt zijn en dat ons lichaam en brein zo nauw met elkaar samenwerken.
