Liselot
55 jaar, beeldend therapeut
Klachten: vermoeidheid, overprikkeling, hoofdpijn, benauwdheid, duizelingen, pijnscheuten in gewrichten
In oktober 2020 kreeg ik corona, tijdens de tweede golf. Eerst was het een pittige griep, 
maar ook niet meer. Behalve dat ik wel extreem vermoeid was en bleef. Toen dat na drie weken niet verbeterde ging ik naar de huisarts en ze vertelde me dat ik het nog 4 weken moest geven om aan te sterken en als het dan niet beter ging, weer moest bellen. Het ging na vier weken zelfs slechter met me. Ik kreeg rare klachten. Pijnscheuten in mijn knie, druk op mijn borst en tussen de schouderbladen, extreem gevoelig voor prikkels, en dagenlang hoofdpijn. Mijn energiegehalte bleef hangen op 10 -20 % van wat ik gewend was. De huisarts stuurde me vrij vlot naar de covid-revalidatie. Ik kreeg een half jaar lang ergotherapie, fysiotherapie, oefentherapie en een dieet. Ik leerde mijn schaarse energie te verdelen over de dag, waardoor ik ‘s avonds iets minder uitgeput was dan daarvoor.
Ik probeerde te reintegreren maar dat lukte heel moeilijk. Ik werkte vier dagen in het speciaal onderwijs en deed dat met veel plezier, maar moest concluderen dat dit niet meer lukte. Ik merkte wel dat het hielp om met EFT (Emotioneel Freedom Techniques) mijn zenuwstelsel te kalmeren, om ademhalingsoefeningen te doen, koude douches in de ochtend te nemen en door TRE, dat is dat je je lichaam leert trillen, toe te passen. Maar ik herstelde niet. Soms ging het beter, maar ik viel steeds weer terug. Ik leefde van terugval naar terugval en werd daar heel labiel en onzeker van.
Het keerpunt
Na twee jaar proberen om te reintegreren kreeg ik een enorme terugval en moest ik WIA aanvragen. Ik merkte toen voor het eerst op dat ik tijdens deze terugval dezelfde klachten had als in de eerste weken van mijn corona carrière en dat zette me aan het denken. Hoe kan ik nu weer benauwd zijn en pijn op mijn borst hebben? Dat heeft echt NIKS meer met het virus te maken! Mijn huisarts raadde me toen antidepressiva aan tegen de hoofdpijn, maar dat zag ik niet zitten. Er moest een ander antwoord komen.
Deze terugval duurde wel twee maanden en in deze periode kreeg ik twee boeken aangereikt van twee verschillende medepatiënten. ‘The way out’ van Alan Gordon en ‘Breaking Free’ van Jan Rothney. In eerste instantie kon ik de vertaalslag niet maken van de voorbeelden in het boek van Alan Gordon, die vooral gaan over rug- en nekpijn. Ik was namelijk moe! Maar dat klachten dus aangemaakt kunnen worden door de hersenen leerde ik begrijpen. En dat emoties en angst voor klachten je overlevingsstand aanzetten, leerde ik in het andere boek. Langzaam kwam ik tot besef dat dit de sleutel was om uit deze vicieuze cirkel te komen.
Ik ben de boeken steeds gaan herlezen en ben gewoon precies gaan doen wat erin stond en ik knapte enorm op! Ik begreep dat angst en pijn bij elkaar horen en dat onze emoties ons brein in de overlevingsstand kunnen zetten. Dat onze fysieke klachten aangezet worden in het brein om ons iets te vertellen en dat dat een hele zoektocht kan zijn.
De rol van onderdrukte emoties
Langzaam kwam ik erachter dat ik ziek ben geworden omdat ik me echt had laten meeslepen door een collectieve angst voor de ziekte Covid 19. Eerder kende ik niet snel angst, maar omdat de hele maatschappij en wereld hiermee vol was kon ik dat niet parkeren en dreef mee in de angst voor het ziek worden en dan met name, de angst om mijn moeder te verliezen of mijn man die astmatisch was. Voor mezelf had ik dat minder. Maar ik ben de enige die uiteindelijk goed ziek werd in mijn familie.
Ik leerde dat het veilig was om naar mijn angst te kijken en dat alle emoties oké zijn, dat er geen goede en slechte emoties zijn. En dat angst er dus ook mag zijn. Andere emoties had ik wel geaccepteerd, woede was oké, schaamte was oké, maar angst was mij nog vreemd. Ik leerde dat angst ook bezorgdheid is, of irritatie of controle willen hebben, nerveus zijn, spanning voelen, vermijden of wegdrukken van gevoelens. Daarna kreeg ik nog een infectie en ik dacht dat ik precies wist hoe ik dat moest tackelen, maar dat viel tegen en ik was daarna toch zeker wel zes weken gevloerd.
Vanaf toen begreep ik dat ik met de mind-bodyvisie naar de klachten en gevoelens toe moest gaan en leerde geduldig en liefdevol met mijn lichaam en brein omgaan. Alsof mijn brein een klein meisje was dat gevallen was en nog een pleister op haar knie nodig had. En zo krabbelde ik weer op. Goed voor mezelf zorgen, stil staan bij sensaties (‘somatic tracking’) en mijn klachten niet langer als verontrustend te beschouwen, hielp me te genezen. Ook al duurde dat langer dan ik wilde.
Met de breintraining ben ik goed hersteld en daarna heb ik me verdiept in familieopstellingen en dat legt allerlei emoties en systemen van je gezin van herkomst en familielijn bloot. Dit heeft gezorgd voor een totaal nieuwe energie, waardoor ik weer helemaal in mijn kracht kwam.
Toen de coronaklachten voorbij waren, merkte ik dat de rugpijn die ik 10 jaar geleden had, even terugkwam. Ineens begreep ik dat dat te maken had met emotie, omdat ik net een lastige beslissing had gemaakt. Ik liet die emotie (schuldgevoel) even goed doordringen. Was ik echt schuldig of had ik ergens een grens getrokken? Het was het laatste en het was een goede keuze. Ik besefte en doorvoelde dat en binnen een paar uur verdween ook de rugpijn en is nooit meer teruggekomen. Inmiddels heb ik geleerd dat je het met alle klachten kunt leren, als je tenminste zeker weet dat de klacht neuroplastisch van aard is.
Mijn boodschap aan de gezondheidszorg:
Kijk niet alleen naar symptomen maar praat met de patiënt; er zit een heel verhaal achter een klacht. Leer de patiënten hun sensaties te onderzoeken door de connectie met het brein en emotionele ervaringen serieus te nemen in plaats van te dempen of te onderdrukken met medicatie.
