Mirthe
25 jaar, HBO-verpleegkundige
Klachten: ziekte van Lyme, long covid, hoofdpijn/migraine, prikkelbare darmsyndroom, depressie en angst
Sinds mijn 10e kamp
ik met lichamelijke klachten, zoals gewrichtsklachten, tintelingen, hartklachten, haaruitval. Later kwamen daar ook mentale klachten bij, zoals overprikkeling, concentratieproblemen. Na een zoektocht van zeven jaar kreeg ik te horen dat het de ziekte van Lyme was. Middels bioresonantie in combinatie met een streng dieet en voedingssupplementen ben ik na een paar jaar redelijk opgeknapt, waardoor ik ‘alleen nog restklachten’ overhield, zoals vermoeidheid en hoofdpijn. Dit was rond 2019.
Helaas kreeg ik in 2020 corona en hier hield ik long covid aan over. In het begin had ik vooral last van fysieke klachten: benauwdheid, vermoeidheid, hoofdpijn, hoge hartslag, etc. Helaas kwamen daar op een gegeven moment ook mentale klachten als hersenmist bij. Nog een tijd later kwamen daar nog emotionele klachten bij zoals: angst, verdriet, eenzaamheid, etc. Het ging dus steeds slechter met me ondanks dat ik alles aanpakte om beter te worden. Zo heb ik onder andere fysiotherapie, ergotherapie en logotherapie gedaan. Daarnaast tal van onderzoeken en behandelingen in het ziekenhuis gehad. Ik heb ook zuurstoftherapie en infuustherapie gedaan. Sommige behandelingen zorgden voor een lichte verbetering, maar als ik ermee stopte werd het weer erger. Uiteindelijk was het zo erg dat ik op een dag maximaal één activiteit van vijftien minuten kon ‘volhouden’. Ik sliep elke middag een paar uur om de dagen door te komen. Ik kon niet deelnemen aan sociale activiteiten. Ik kon mijn studie niet vervolgen. Op een gegeven moment kon ik niks meer en voelde het soms echt alsof mijn lichaam het op zou gaan geven. Ook kreeg ik er in die vier jaar tijd meer klachten bij zoals migraine en prikkelbare darmsyndroom.
Ik zat in meerdere longcovid-lotgenotengroepen. Ook daar ging het met de meesten eerder slechter dan beter. Op een enkeling na. Zij voelden zich steeds beter door het op een andere manier aan te pakken. Zij legden mij uit wat ze deden en ik wilde het graag begrijpen en ergens kon ik er nog niet helemaal met mijn hoofd bij. Toen het een tijd later dus zo slecht ging, heb ik toch nog eens gevraagd wat ze dan precies hadden gedaan. Uiteindelijk kwam ik uit op de mind-bodyvisie en het programma van Lief Klein Leven. Ik ben daar een individueel onlineprogramma begonnen in 2024. Er ging toen al een wereld voor me open. Ik ontdekte namelijk dat ik niet stuk was. Ik ontdekte ook welke invloed onbewust onderdrukte emoties en overtuigingen hebben op mijn gesteldheid. Zo kreeg ik van iemand een beladen appje en stelde het uit om hierop te reageren. Daarna kreeg ik ontzettende hoofdpijn. Toen ik uiteindelijk toch op het appje reageerde, trok de hoofdpijn meteen weg. Ik ontdekte ook, dat ik er echt van overtuigd was dat ik ‘niet goed genoeg’ was en dat dit al is ontstaan in mijn jeugd. Door middel van dit programma ben ik van mijn jarenlange hoofdpijn/migraine afgekomen.
Ik wilde het liefst ook van de andere aandoeningen af en voelde dat er nog meer onbewust onderdrukte emoties waren en wist niet goed hoe deze zelf op te sporen en te doorvoelen. Daarom ben ik in 2025 naar een Happy Healing Week van Vilna gegaan, dit voelde als mijn laatste redmiddel. Het was een week lang met een grote groep mensen. Ik vond dit erg spannend, omdat ik bang was dat ik het niet volhield. Toch ging het me beter af dan verwacht. In deze week leerde ik weer allemaal nieuwe dingen en ging er opnieuw een wereld voor me open. Ook voelde ik me eindelijk niet meer eenzaam. Ik heb verschillende dingen mogen aankijken en loslaten. Zoals mijn gewoonte om te pleasen (om erbij te horen bijvoorbeeld) en me aan te passen en mezelf niet uit spreken, omdat ik dacht dat mijn mening en gevoel er toch niet toe doet. Uiteindelijk ervaarde ik op een van de laatste dagen een shift. Ik heb verdriet, angst en onzekerheid losgelaten. Ik heb mensen vergeven en ineens voelde en wist ik dat het allemaal weer klopte en de klachten er niet meer waren en ook niet meer nodig waren. Ik voelde me namelijk voor het eerst in mijn leven krachtig en zelfverzekerd. Ook kon ik eindelijk echt liefde voelen. Ik voelde ook meer energie; zo kon ik ineens weer 1,5 uur wandelen. Ik kreeg te horen dat mijn ogen glinsterden en dat ik helemaal straalde. Ik had me weer herinnerd dat ik HEEL ben.
Toen ik thuiskwam was het ontzettend wennen, want ineens was ik niet meer ziek. Dit terwijl heel mijn omgeving daarop ingericht was. Ik mocht daarom keer op keer blijven staan in mijn kracht en in het weten dat de aandoeningen er echt niet meer zijn. Dit was soms uitdagend en tegelijkertijd wist ik dat er geen weg meer terug was. Met vallen en opstaan ben ik mijn leven weer gaan oppakken, van voor het eerst weer bewegen en sporten naar het opbouwen van sociale activiteiten etc. Ook heb ik mijn studie HBO-verpleegkunde eindelijk weer opgepakt en zelfs kort daarna al mogen afronden. Daarna heb ik besloten om de opleiding bij Vilna te gaan volgen. Dit om nog meer te leren en nog meer los te laten en er op termijn ook voor anderen te mogen zijn.
Ik ga nu anders met mijn emoties om: ik herken, erken en doorvoel ze en dan laten ze meestal vanzelf los. Ook plan ik me-time in, spreek ik mezelf uit, zorg ik goed voor mezelf. Verder leef ik gezond en omring ik me met gelijkgestemden. Ik lach, dans en zing. Het blijft gek, dat ik nu gewoon uit eten kan zonder overprikkeling en dat ik die dag ook gewoon kan douchen, aan school kan werken en kan wandelen etc. Door dit alles waardeer ik de kleine dingen in het leven en weet ik dat het niet vanzelfsprekend is dat je alles zomaar kan doen. Ik ben dankbaar dat ik ontzettend veel geleerd heb en onbewust onderdrukte emoties als verdriet en angst heb kunnen doorvoelen en los mogen laten
Mijn boodschap aan de gezondheidszorg:
Ik zou ervoor willen pleiten dat beide werelden samen mogen werken. Het lichaam kan namelijk niet apart worden gezien van de geest.