Sharita
37 jaar, energetisch therapeut
Klachten: depressie, burn-out, paniekaanvallen, sepsis, endometriose en FNS (Functionele Neurologische Stoornis) met als symptomen cognitieve problemen, valaanvallen, verlammingen, tremoren, spasmes, duizeligheid, wazig zien, atypische pijnen in gezicht / borst / flanken / bekken), blaasklachten en prikkelbaredarmsyndroom
Ik was ‘Sharita-altijd-wel-wat’. Niet alleen vanwege de vage pijnen in buik en rug, maar ook door ‘serieuzere’ aandoeningen zoals een heftige hersenschudding en een val van mijn snowboard met een gescheurd stuitje als resultaat. Daarnaast zijn er ook een paar traumatische gebeurtenissen geweest in mijn leven.
Dus toen ik op een avond ineens niet meer kon lopen, niet meer kon praten en met heftige spasmes vastgebonden in de ambulance naar het ziekenhuis werd gereden en daar 1,5 week verlamd in bed heb gelegen, was het voor de neurologen vrij snel duidelijk: dit is FNS (toen nog ‘conversiestoornis’). Door alle fysieke en emotionele stress zei mijn lichaam: stop, dit gaan we niet meer doen. Meerdere neurologen en mijn moeder hebben mij dit proberen uit te leggen, maar ik kon het niet horen. Als het niet fysiek was, dan fakete ik het dus? Dat kon niet waar zijn; er moest meer aan de hand zijn. Ze hebben mij toen echt van alle kanten op het hart gedrukt dat ze 100% geloofden dat ik niet alsof deed, maar ik geloofde hen niet. Toen ben ik vooral fysiek gerevalideerd bij fysiotherapeuten in het ziekenhuis. Van psychische hulp moest ik niets hebben. Ik ben niet gek! Ze hebben gewoon nog niet gevonden wat er écht aan de hand is.
Zo heb ik heel wat jaar door het leven gesukkeld. Ik had regelmatig donkere periodes, waar ik weer met behulp van therapie uitkroop. Ik had nog regelmatig fysieke klachten die mij uitschakelden waarvoor ik nog vooral een fysieke oorzaak zocht. In die periode had ik ook nog een niersteen. Tijdens de operatie werd een sepsis veroorzaakt, waardoor ik een paar dagen op de IC gelegen heb. Moet je daarvan bijkomen? Welnee joh, gewoon zo snel mogelijk doorgaan. De periodes met hersenmist lachte ik weg, geheugenproblemen en woordvindingsproblemen weet ik aan de dyslexie en dat ik twee keer tijdens een zwangerschap niet kon lopen door de bekkenpijn was pech hebben.
Tot ik op een dag ineens door mijn benen zakte, terwijl ik aan het lopen was. En op mijn werk was ik complete onzin aan het typen, zonder dat ik het doorhad. Toen gingen er wel wat alarmbellen af. Is de FNS terug? Dat bleek zo te zijn. De neuroloog zag mij vijf minuten en zei: ‘Het is weer FNS, je weet de hulp wel te vinden inmiddels.’ En toen stond ik weer buiten. Maar nee, ik wist even helemaal niet meer waar ik moest beginnen. Ik voelde me compleet verloren.
Het keerpunt
De neuroloog doelde op mijn psychosomatisch fysiotherapeut en met haar is mijn weg naar echt herstel begonnen. Ze heeft er wat sessies over gedaan, maar uiteindelijk begon het tot mij door te dringen: het is een samenspel van alles wat ik had meegemaakt en niet goed had verwerkt. Zowel mijn fysieke als psychische ervaringen hadden invloed op hoe mijn brein reageerde. Langzaam maar zeker begon ik de wanhoop af te leggen en te zien dat ik aan het vechten was tegen iets waarvan ik niet kon winnen. Door te vechten maakte ik er juist alleen maar een groter probleem van.
De eerste omslag kwam toen ik tijdens een aanval besloot niet meer mezelf zielig te vinden, maar mij eraan over te geven. Terwijl ik veilig op mijn bed lag en mijn lichaam haar eigen leven leek te leiden, zei ik: ‘oké lijf, vertel het maar’. En ik heb mij eraan overgegeven, ik heb dat lijf zonder weerstand laten schoppen, slaan en in de verkramping laten schieten en wonder boven wonder zakte de aanval sneller weg. Ook daarna merkte ik verschil: ik hoefde na elke aanval minder lang bij te komen.
Toen ben ik de weg gegaan van de mindbodyvisie en dat heeft er inmiddels voor gezorgd dat ik het verband met verdrongen emoties niet meer kan ontkennen. Ik heb lichaamsgerichte (trauma)therapie gevolgd en ben zelf een energetische opleiding gaan doen. Er bleken heel wat stress, angst en andere onderdrukte emoties vast te zitten in mijn lijf. Die heb ik stap voor stap aangekeken.
Als ik nu iets van FNS voel opkomen, dan ga ik ermee zitten: ‘oké, ik luister.’ Ik geef mij eraan over en zo speelt het alleen nog maar een bijrol in mijn leven. Zoals andere mensen hoofdpijn hebben na een drukke dag, heb ik trillende benen.
Waar ik twee jaar geleden nog elke dag meerdere aanvallen had, mijn kinderen maar een kwartier per dag kon ‘verdragen’ en ik mijn dag voornamelijk in mijn eentje op de slaapkamer doorbracht, sta ik nu weer midden in het leven. Het allerbelangrijkste vind ik dat ik weer volledig met mijn kinderen en man kan zijn en in alle rust en vreugde kan genieten van ons gezin. De buitenwereld is niet zoveel veranderd: dezelfde triggers; maar ik val niet meer om. Mijn zenuwstelsel is tot rust gekomen en ik kan mezelf weer reguleren. Mijn motto? Volle rust vooruit!
Mijn boodschap aan de gezondheidszorg:
Ik heb echt fantastische hulp gehad, ik ben er heel dankbaar voor. Maar ik miste een plek waar ik kon terugkeren na een behandeling, om de volgende stap samen te bedenken. Een plek waar je niet elke keer opnieuw je verhaal hoeft te doen of moet uitleggen wat FNS is. En waar kennis is over alle verschillende behandelopties. Waar men ook de naaste omgeving meeneemt in het proces, want vaak ben je gewoonweg te moe om zicht te houden op alle lijntjes die lopen en je omgeving die ook informatie wil.
